كتاب"محتواي ديجيتال" به منظور بررسي تعاريف محتواي ديجيتالي، برنامه‌ها و ابتكار عمل‌هاي ساير كشورها و به عنوان يكي از مباني تنظيم سند طرح "تسما" چاپ شد.

به گزارش واحد ارتباطات دبيرخانه شوراي عالي اطلاع‌رساني، اين كتاب كه نسخه الكترونيك آن در سايت دبيرخانه شورا با آدرس www.scict.ir و در بخش "انتشارات" قابل دسترسي است، به قلم سيروس عليدوستي در 15 بخش نوشته شده است. از جمله اين بخش‌ها مي‌توان به مزاياي محتواي ديجيتالي، مدل‌هاي تجاري محتواي ديجيتالي، انواع محتواي الكترونيكي، اقتصاد ديجيتالي، چالش‌هاي اخير و آينده محتواي ديجيتال اشاره كرد.

 در بخش خلاصه مديريتي اين كتاب آمده است:"محتواي ديجيتالي يكي از بخش‌هاي مهم مجموعه‌هاي كتابخانه‌اي و آرشيوي است كه اهميت آن در سالهاي اخير روزبه‌روز بيشتر شده و در سطح سازماني، منطقه‌اي، ملي و بين‌المللي حجم زيادي از پول و سرمايه براي ايجاد اين محتوا و ابزارهاي ذخيره، توزيع و تحويل آن به‌كار برده مي‌شود."

"محتواي ديجيتالي تلفيقي از محتوا، فناوري ديجيتالي و مجموعه ويژه‌اي از توليدات و خدمات در بازارهاي محتواي عمومي و رسانه‌ها يا است و كتاب ياد شده براي پاسخ به نياز اطلاعاتي طرح توليد و ساماندهي محتواي الكترونيكي ايران(تسما)براي آشنايي با مفاهيم و تعارف پايه محتواي ديجيتالي به شيوه مرور اطلاعات تنظيم شده است."

در اين راستا براي روشن‌تر شدن موضوع و آشنايي با ديگر فعاليت‌هاي نمونه در جهان، برنامه‌ها و ابتكار عملهاي كشورهاي ديگر در زمينه محتواي ديجيتالي به آن افزوده شده است.

در اين كتاب ضمن توجه به قالب‌ها و انواع مختلف محتوا، ابعاد فرهنگي و اقتصادي آن بررسي شده و استاندارهاي لازم پيشنهاد داده شده است. عوامل پيشران و تاثيرگذار و چالش‌هاي ديجيتال، از مهمترين مباحث اين گزارش است.

دليل پرداختن به موضوع طولاني و پيچيده‌اي مانند ايده محتوا وجود سازمانهايي است كه به‌شكلي بسيار ساده به ايده مديريت محتوا رسيده‌اند، با اين وجود به ابزاري نياز دارند كه آنها را در رويارويي با هجوم اطلاعاتي كه در شبكه جهاني وب و فراتر از آن موجود است، ياري رساند. اين سازمانها چنان‌كه انتظار مي‌رود، در جست‌وجوي راه‌حلها و يا دست‌كم بهترين عملكردها هستند تا بتوانند محتواي خود را به خوبي مديريت كنند و در نتيجه بتوانند كار اصلي سازمان خود را دنبال كنند. 

متأسفانه بيشتر سازمانها به‌جاي يافتن راه‌حل تنها به زنجيره درازي از پرسشها مي‌رسند و در هنگام پاسخ به اين پرسشها وضع سازمان نابسامان‌تر مي‌شود. گسترش اين رشته از سئوال‌هاي بي‌پاسخ در سازمان و افزايش هزينه‌هاي ناشي از آن به‌صورت نمايي مشكلات سازمان را افزايش و انگيزه اعضاي گروه مديريت محتوا را براي فعاليت كاهش مي‌دهد.